Onderwerp Re:versleten rugwervelsDonderdag 1 December 2011 
DoorTineke Z.
Hoi Marekkie

Ben behoorlijk geschrokken van jouw verhaal Marekkie, en dan m.n. je laatste zin. “Je lijf houdt er mee op, Wat een mooie dag voor de dood. Want....dat is de boodschap. De pijn wordt steeds ondraaglijker".

Kan je verhaal wel wat begrijpen, ook ik heb vanaf 1981 heel veel moeten inleveren. Van lopende, jonge moeder ineens afhankelijk van anderen. In een rolstoel geraakt en iedere dag veel pijn, en mijn gezin aan de zorg van een ander over te moeten overlaten. Maar wel het geluk dat man en kinderen me altijd trouw zijn gebleven.

Met behulp van een fantastische multidisciplinaire revalidatie weer zover gekomen dat ik weliswaar met nog steeds veel pijn en in een handbewogen rolstoel, toch weer aan het werk (administratief) ben gekomen. Nog steeds werk ik in dezelfde, ontzettend leuke baan. Ondanks dat er sinds 2003 weer een grote periode van inleveren gaande is. In de afgelopen jaren een lumbale-, zowel cervicale spondylodese en schouderoperatie ondergaan. Inmiddels een neurostimulator en een elektrische rolstoel “rijker”, met iedere dag ook nog morfine als ondersteuning. En staat er weer een cervicale spondylodese in het verschiet.

En toch.......ik geniet van het leven, ondanks de pijn en alles wat ik heb moeten inleveren. En zie ik de dag van de dood beslist niet meer als een mooie dag. Ja, je leest het goed, niet meer, want in midden jaren tachtig is er ook voor mij een tijd geweest dat ik het leven niet meer zag zitten. Maar door hard te vechten om uit die diepe put te raken en hard te vechten er niet meer in te komen, heb ik ervaren dat het leven op een andere manier dan ik ooit gewend was, toch wel heel goed te leven is. En wil ondanks alle pijn en inleveren, graag het leven blijven meemaken omdat er toch ook nog zoveel moois is in het leven. Zoals andere Tineke ook al schreef.

Ik hoop dat je de kracht kunt vinden om zelf te ervaren dat er nog mooie dingen in het leven kunnen zijn, ondanks pijn en beperkingen. Ondanks het feit dat je zoveel dat je dierbaar was, bent kwijtgeraakt. Heel belangrijk is het om vooral niet teveel stil te staan bij de dingen die waren zoals ze ooit waren, zo reëel moet je zijn. Dat, ondanks alle pijn en het feit dat de dingen nu anders, minder en minder gaan, er nog zoveel in het leven is waar je wel van kunt genieten. Maar, je daar wel voor moet open kunnen staan. En ja, het is soms echt keihard vechten om jezelf overeind te kunnen houden, maar echt, het kan!

Wens je ontzettend veel succes en kracht toe en hoop dat op een dag de zon ook voor jou weer volop kan blijven schijnen.

Groetjes,
Tineke Z.