Onderwerp Re:Elkaar helpen?Vrijdag 10 Juni 2005 
DoorKarin Wissink
Beste Alex,

Ik wil ook graag antwoord geven op je vraag.

Omdat er al heel vaak op dit forum te lezen was hoe moeilijk het is om altijd op bed te moeten liggen en hoe moeizaam de aanvraag voor aanpassingen bij het wvg verloopt, krijg je als je zelf veel al ervaring hebt op dit gebied vanzelf een keer de prikkel om te laten weten dat het ook anders kan. Je wilt elkaar helpen toch? En met die intentie heeft Jaan een stukje geschreven, om te helpen.

Omdat ik daarna in de reactie op Jaan las dat ik wanhopig zou zijn ben ik gaan reageren, want ik ben zolang ik hier lig nog geen moment wanhopig geweest. Ik vond het absoluut niet prettig om dit te lezen.
Maar als je het goed las, kon je er uit opmaken dat er bij haar wel wanhoop is of is geweest. Ze schrijft immers: ik kan de wanhoop van je vriendin heel goed gebrijpen, als geen ander, natuurlijk. Dat was voor mij weer een reden om te vertellen hoe ik dingen opgelost heb en hoe ik in het leven sta.

Het is heel belangrijk maar ook heel moeilijk als je bedlegerig bent om uit de negatieve spiraal te komen, vooral als er dingen tegen zitten.
Door op een positieve manier te denken lijken de dingen er al heel anders uit te zien. Ook door zelf actief dingen te bedenken en te realiseren voel je je prettiger dan bijv te gaan wachten op wat de wvg met je van plan is.
Ik heb geprobeerd om dit duidelijk te maken, ik heb het op een nette manier verteld, maar ik kreeg er een niet aardig antwoord op. Er kwamen negatieve gedachten, negatieve conclusies, haar woorden, niet de mijne, niet de onze.

Wat betreft het wvg-gebeuren., als je aanpassingen nodig hebt en je wil liever niet uit je huis, dan zijn er zeer zeker mogelijkheden om te blijven wonen. Ook daar hebben de mensen die haar wilden helpen ervaring mee.
Er heeft zelfs iemand privé adviezen naar haar gemaild over hoe zoiets te realiseren valt. Ik kan me vergissen, maar ik kan me voorstellen dat het voor degene die dat gestuurd heeft niet prettig is om nu weer te lezen dat een verhuizing wel noodzakelijk is.

Ik ben niet boos, ik voel me niet gekwetst, maar ik heb er wel van geleerd.
Ik ben blij met mezelf. Ik ben blij dat ik geen behoefte heb over om mijn pijn en invaliditeit te praten. Ik ben blij dat ik kijk naar wat ik wel kan en dat wat niet kan ver op de achtergrond ligt. Ik ben blij met de ervaring die ik heb, maar om die nog te delen, nee, dat zal ik voorlopig niet meer spontaan doen.

Ben ik altijd zo geweest? Nee natuurlijk niet. Maar doordat diverse mensen me een spiegel voorgehouden hebben ben ik niet boos geworden, maar bij mezelf te rade gegaan en kwam er achter wat me te doen stond.
Ik ben die mensen dankbaar.

Karin