Onderwerp voorstellen en uitleg over mijn herniaWoensdag 14 Januari 2015 
DoorMarianne en haar hernia
hallo allemaal,

ik ben Marianne en ik ben 45 jaar oud.
Zo'n 10 jaar geleden heb ik al eens een hernia gehad die, na een lange tijd, vanzelf weg is gegaan.
Mei 2014 kreeg ik mijn 2e hernia. Deze voelde heel anders aan. Ik had helse pijn en kon daardoor bijna niet bewegen. Ik kon mijn bed niet uit, kon me bijna niet bewegen in bed ook dus dingen zoals mijn behoefde doen was een onwijs groot probleem. De 1e weken werden er allerlei pijnstillers geprobeerd tot er geen uitweg meer mogelijk was en ik morfine (en valium voor de nacht) kreeg. Eerst was de dosis veel te laag en bleef ik pijn houden. Langzaam werd de dosis opgehoogd, tot de hoogste dosis die ik krijgen mocht ( 3x daags 90 mg) met daarbij 3x daags 1000 mg paracetamol. Ondanks deze hoeveelheid had ik nog steeds hevige pijn maar ik kon nu gelukkig wel mijn bed uit met een rollator. Nu kwam de tijd van oefenen en zo veel mogelijk uit bed komen. Veel bewegen, niet/weinig zitten en liggend rusten. In het begin is het echt je weg vinden, en ik bleef het moeilijk vinden. 3x per dag liep ik buiten rondjes van zo'n 20 tot 30 minuten maar wat kon ik nog meer doen ? In huis rommelen maar hoe ? je mag niet tillen, niet te lang voorover staan enz.
Halverwege december ging het eigenlijk best goed. Ik was van de morfine af en slikte nog onstekingsremmers (Diclofenac) en de paracetamol. Ik kon zonder krukken lopen.
Net voor de kerst wilde ik even een stukje auto rijden, dat had ik zo lang niet meer gedaan. Omdat het zo goed ging besloot ik wat boodschappen te gaan doen. Wel heel voorzichtig, dus geen tassen sjouwen.
Alles ging super goed. Thuis moet ik, buiten, eerst een trap op om bij mijn huis te komen. Ik had een tas met 4 broden in mijn hand en een tas met 2 blikken soep. Halverwege de trap ging het mis. Opeens weer hevige pijn. Gelukkig kwam ik nog boven en ik ben gelijk op bed gaan liggen (slaapkamers zijn bij ons gelijk bij binnenkomst van ons huis en de woonkamer ligt weer een etage hoger).
Ik heb een tijd op bed gelegen maar de pijn bleef. Toch kon ik nog bewegen en later besloot ik ook dat het misschien ook wel goed was om even in de woonkamer te gaan zitten.
Een paar dagen bleef ik sukkelen. In het weekend, voor de kerst, ging het echt mis. Ik zat op het toilet en met opstaan kreeg ik zo'n helse pijn dat ik me niet meer kon bewegen. Ik stond daar met mijn krukken en kon geen kant meer op. Zelfs als ik mijn arm al iets bewoog kreeg ik zwarte vlekken voor mijn ogen.
40 minuten heb ik daar gestaan, steeds maar proberen een voet te verzetten maar het ging gewoon niet. Opeens schoot de bovenkant van mijn kruk van mijn arm af en dit gaf een flinke klap in mijn rug waardoor ik bijna flauw viel. Ik moest iets dus mijn partner had een bureaustoel gepakt (met wieltjes) en met onwijs veel moeite ben ik daar op gaan zitten. We hadden nog morfine in huis dus deze heeft hij me gegeven. Waarschijnlijk omdat mijn hartslag zo hoog was werkte de morfine ook aardig snel. De pijn zakte heel ietsjes af, net genoeg om voorzichtig, voetje voor voetje, naar mijn bed te rollen. Over die 4 á 5 meter heb ik nog 10 minuten gedaan. Gelukkig kon ik in mijn bed stappen, en daar lag ik.
De maandag, na het weekend, hebben we gelijk de huisarts gebeld en zij stelde voor op weer met de morfine te beginnen, gelijk weer de hoogste dosis. Ook namen we weer contact op met de fysio.
Vanaf het begin al ging de ontlasting moeizaam. Het ging wel maar in etappes. De fysio vond dit een probleem en was bang dat ik misschien ontlasting en urine niet goed kwijt zou kunnen dus ze ging in overleg met mijn huisarts. Uiteindelijk werd besloten om toch maar een ambulance te bellen en met naar het ziekenhuis te sturen.
Nu was er ook nog het probleem van de buitentrap waardoor ze niet met de brancard de trap af konden en.. ik weeg ook nog eens 130 kg.
Ik kreeg nog wat morfine en paracetamol toegediend en tsja, toen moest ik toch echt zelf de trap proberen af te komen.
Het is me gelukt, maar vraag me niet hoe.
Ik vond het allemaal dood eng. In de 45 jaar dat ik leef heb ik nog nooit iets gehad. Van de ambulancebroeders kreeg ik mijn 1e infuus, kun je nagaan.
Gelukkig lieten ze me, in het ziekenhuis, aardig met rust. Dus niet 10x een arts aan mijn bed die moest voelen en moest testen enz. Ik werd naar de afdeling neurologie gebracht een kreeg een kamer voor mezelf. Er kwam een neuroloog wat testjes doen en hij keek de medicatie door. Hier en daar werd er wat aangepast en dat was het. Door de kerstdagen en omdat het weekend was daarna, werd er niets gedaan. De maandag, na het weekend, werd ik eindelijk geholpen en kreeg ik een wortelblokkade met corticosteroïden. (in het weekend heb ik nog wel eerst in een scan gelegen)
Ik vond de behandeling doodeng en het ging ook niet echt patiëntvriendelijk.
Ik werd de behandelkamer in gereden en ik werd verzocht over te 'stappen/rollen' op een soort brancard. Dit kon ik haast niet want ik kon alleen maar op mijn rechterzij liggen en niet op mijn linker, rug of buik. Toch moest ik op mijn buik liggen dus dit was weer super pijnlijk. Ik vond de verpleging erg ongeduldig en achteraf heb ik gemerkt dat ik de behandelend arts niet eens heb gezien. Er werd wel verteld wat er ging gebeuren maar ik kreeg eigenlijk niet de kans om te reageren en de behandeling gebeurde eigenlijk ook gelijk.
Eerst werd er met een pen een kruisje gezet op mijn rug bij de plek waar geprikt moest worden. Gek, maar die pen deed al aardig veel pijn. Daarna kreeg ik twee verdovingsprikken. Gelijk daarna ging de naald voor de behandeling er al in. Ik kreeg een hevige pijnscheut door pijn been heen maar dat was ook de bedoeling want daardoor wist de arts dat hij goed zat. Ook het inspuiten van het spul was zo pijnlijk maar gelukkig duurde het niet heel erg lang.
Toen het klaar was merkte in wel gelijk verschil en was de pijn een heel stuk minder en kon ik heel makkelijk overrollen weer op mijn eigen bed. Eenmaal op de afdeling kon ik, na een uurtje, al lopen met een speciaal looprekje wat er voor zorgde dat ik goed rechtop kwam te staan en ik liep al gelijk een stukje de gang op en neer.
Later die dag ging het wel gelijk weer iets minder en merkte ik dat ik nog heel erg veel moeite had met zitten.
Ik moest nog 1 nachtje blijven en oudjaarsdag, smiddags, mocht ik eindelijk naar huis toe.
Ik vond het ergens doodeng om weer thuis te zijn maar goed, ik heb heerlijk met mijn partner op bed gelegen met de gordijnen open en zo hebben we samen naar het vuurwerk gekeken.

Ik zou graag willen weten of er meer mensen zijn die dezelfde behandeling hebben gehad als mij en wat hun ervaringen er mee waren.
Ik voel steeds, als ik beweeg/loop, een soort branderig gevoel in mijn enkel en voet. Verder weet ik niet zo goed wat ik nou precies allemaal wel en/of niet mag doen. (ik mag niet zwaar tillen, niet strijken, niet stofzuigen, niet afwassen). Ik vind dat veel dingen nog best moeizaam gaan zoals het lopen enz. Ik loop met krukken en loop 2 tot 3x per dag buiten een rondje van Zo'n 10 min per keer. Verder kan ik op de hometrainer zo'n 10 minuten fietsen op de lichtste stand. Ik rommel een klein beetje in huis maar ik weet niet zo goed wat ik thuis kan doen. Zitten gaat nog steeds heel erg moeilijk, ik red het net om aan tafel te eten (denk zo'n 10 tot 15 minuten) en dan moet ik echt weer gaan liggen.
Als ik in beweging ben voel ik een soort van spierspanning in mijn been.

Ik zou dus graag ervaringen uitwisselen en als jullie vragen hebben... stel ze gerust.

Ik ben trouwens behandeld in het St Antoniusziekenhuis in Utrecht.